ALOE VERA - lekovita moć:

 

- 1 -

 

ALOJA VERA: Kroz vekove

 

Aloja Vera je prava medicinska riznica o čijim su se lekovitim moćima prenosila iskustva vekovima, s kolena na koleno. Ova čudotvorna biljka se spominje još u Starom zavetu 6000 godina pre Hrista. Recepture sa alojom pronađene su i na mesopotamskim glinenim tablicama 2200. godina p. n. e. koje su nađene u gradu Nipuru. Pisani opis lekovitih svojstva Aloe Vere je pronađen u starom Egiptu između kolena jedne mumije na papirusu iz 1550. godine pre n. e. Ova biljka je preneta u Aziju 400. godina p. n. e.

 

Grčki lekar Celsius je aloju uveo u zapadnu medicinu 50. godina p. n. e. Zapisi koji potiču iz ovih vremena spominju aloju kao svestranu "čudesnu biljku". Kao kraljevsku i svetu biljku poštovali su je i sa velikim uspehom koristili faraoni, Indijanci, Kinezi, Japanci, ajurveda lekari, kao i mnogi drugi narodi i plemena, zatim Indira Gandi, Napoleon, Aleksandar Veliki, Kristofer Kolumbo, Hipokrat i druge poznate ličnosti u istoriji.

 

Prvi detaljan opis ove biljke dao je čuveni Dioscordies u periodu od 41. do 68. godine naše ere. Tada je pisao o ovoj biljci da donosi miran san, da čisti stomak, da leči opekotine, genitalne upale, sluzokožu, da je dobra za lečenje šuge, hemoroida, modrica, da zaustavlja opadanje kose, bolove u usnoj duplji, kao i krvarenje kod rana, da leči anginu, bolesti oka i usne duplje.

 

Plinije Stariji (od 23-79 godine n.e.), rimski doktor, potvrdio je Dioskoridesove zaključke i utvrdio da aloja leči rane od lepre. Aloja kasnije oko 200. godine n.e. postale vrlo značajna u medicini Starog Rima. Koristili su je doktori kao što su Galen, Antzllus, Aretaces, kao i mnogi drugi zapadnoevropski doktori.

 

Prema dostupnim podacima, aloja počinje da se korisiti u Kini negde izmeeđu 700. i 800. godina n.e. naročito za lečenje oboljenja kože, upale sinusa, groznice i grčeva kod dece.

 

Oko 900. godine n.e. arapski filozof, inženjer i doktor Al-Kindi tvrdi da je aloja vrlo efikasna u lečenju inflamatornih tegoba, čira na oku, melanholije i drugih medicinskih problema, kao i da se u Iranu koristila kao purgativ, a u Egiptu za čišćenje digestivnog trakta i za detoksikaciju celog organizma.

 

Između 10. i 13. veka biljka Aloje je opšte prihvaćeno sredstvo za lečenje širom Evrope.

 

Od 13. do 15. veka Aloe Vera ulazi u Englesku medicinu i koristi se kao purgativ, za lečenje spoljnih rana i bolesti. Španski konkvistadori i misionari donose aloju u Novi svet u 15. i 16. veku. Sađena je oko katoličkih misija, a misionari i domoroci su je široko primenjivali kao univerzalno sredstvo za lečenje, na Karipskim ostrvima, u Centralnoj i Južnoj Americi.

 

Godine 1720. naučnik carl Von Linne po prvi put je upotrebio naziv Aloe Vera za ovu biljku, koja je danas poznata kao Aloe Barbadensis Miller (po botaničaru Moleru). Do 19. veka je objavljeno na stotine radova gde doktori i laici širom sveta opisuju mnogobrojna lekovita svojstva Aloe Vere. U Americi je 1820. godine zvanično prihvaćena kao purgativ i kao sredstvo za zaštitu kože.

 

Na Floridi je 1912. godine osnovana prva komercijalna plantaža Aloe Vere. Aloja se koristi za lečenje rana izazvanih radijacijom, kao i za lečenje čireva na koži, opekotina, dermatitisa i drugih povreda i bolesti kože.

 

• Hipokrat je pisao o ovoj biljci kako leči tumor, stimuliše rast kose, leči dizenteriju i pomaže kod stomačnih tegoba.
• Parcelsus: Zlatne kapi iz aloje leče trovanje krvi i opekotine.
• Avicenna: Aloja je sredstvo za lečenje rana, protivotrov, eliksir života.

 

<<Živeti duže | 1 | 2 | 3 | Dalje >>>

vrati se na vrh stranice